Recensie: Vrouwen schrijven niet met hun tieten

Een pakkende titel die eigenlijk ook de inzet van het boek verrassend goed dekt: “Vrouwen schrijven niet met hun tieten” (2016). Vrouwen zijn mensen. En daar moet de samenleving nog verrassend vaak mee leren omgaan, als ze het al inzien.

Een pakkende titel die eigenlijk ook de inzet van het boek verrassend goed dekt: “Vrouwen schrijven niet met hun tieten” (2016). Vrouwen zijn mensen. En daar moet de samenleving nog verrassend vaak mee leren omgaan, als men het al inziet. Een boek vol essays van menselijke vrouwen van mijn eigen leeftijd (allemaal geboren tussen 1980 en 1989) die schrijven. Herkenning dus alom, want ook ik heb ooit gezegd “Ik ben geen feminist hoor, maar…” om er later achter te komen dat ‘feminisme’ eigenlijk niet zo’n vies woord is als je denkt.
13072904_10154135829224321_3066557606637178928_o

Continue reading “Recensie: Vrouwen schrijven niet met hun tieten”

Vrouwelijke filosofe

Als vrouwelijke filosofe behoor ik tot meerdere minderheden. Dat merkte ik al op de filosofische faculteit die vol met testosteron de meningen die het hardst over de tafel vliegen toch altijd weer hogere cijfers geven. Dat ik op een keer een 10 kreeg bij een vak politieke filosofie leek mij een foute zaak, waarom kreeg die jongen die altijd overal bij was en de grootste mond had niet zoals altijd het hoogste cijfer? Tsja, er was zowaar een vrouwelijke docent die de antwoorden en mijn zoektocht naar de waarheid en het goede wel op waarde kon schatten. Misschien had ik toen iets door moeten hebben. Continue reading “Vrouwelijke filosofe”